توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و نهم :
عروسِ نورسِ او دلش ضعف میرفت برای آن همه حرف که بر زبان او مینشست.
به حلقهای که در سوّمین انگشتم جا خوش کرده بود چشم دوختم و در برق نگینِ سفیدش چهرۀ مردم را دیدم. شبیه حلقۀ شاهرخ بود اما خودش نه.
- سال توّلدم.
آسوده گشت و نفسش این بار نه از غیض، از فرط آسودگی و بلۀ دیگر من به آسمان گریخت.
- تا دو ساعت دیگه با یه چمدون پر پول جلوی آپارتمانم.
لحنش با چاشنیِ هیجان درآمیخت:

لطفا صبر کنید...

مریم
0😭